PRZYDATNE INFORMACJE

ADR - DGSA

Wszystkie podmioty zajmujące się przewozem oraz związanym z tym załadunkiem i rozładunkiem towarów niebezpiecznych w świetle przepisów Umowy Europejskiej ADR dotyczącej międzynarodowego przewozu drogowego towarów niebezpiecznych z 1957r którą Polska ratyfikowała w 1975 r. (nowe wydanie Dz.U. Nr 194, poz. 1629 z 2002 r.) oraz w oparciu o ustawę z dnia 28 października 2002 o przewozie drogowym towarów niebezpiecznych (Dz. U. Nr 199, poz. 1671), mają obowiązek:

*ustanowienia w przedsiębiorstwie dyplomowanego Doradcy ds. Bezpieczeństwa, odpowiedzialnego za bieżące doradztwo, ocenę zgodności przewozów z wymogami Umowy ADR oraz sporządzanie raportów powypadkowych i z rocznej działalności przedsiębiorstwa w zakresie przewozów towarów niebezpiecznych (art. 21 i 22);

*zatwierdzanie i przesyłanie w ustawowym terminie sprawozdania rocznego właściwemu ze względu na lokalizację wojewodzie oraz archiwizację sprawozdań przez okres 5 lat (art. 23).

Przepisy te będą egzekwowane poprzez organy Policji Państwowej, Inspekcji Transportu Drogowego oraz Państwowej Inspekcji Pracy, a niestosowanie się do ww. przepisów może grozić grzywną 5 000 PLN (art. 92 ustawy o transporcie drogowym, Dz. U. Nr 125, poz. 1371 z 2001 r.).

UMOWA I PRZEPISY ADR

Materiały (towary) niebezpieczne to takie materiały i przedmioty, których przewóz (transport adr) - na podstawie przepisów jest zabroniony albo dopuszczony jedynie na warunkach określonych w przepisach ADR.

Przewóz materiałów niebezpiecznych określony jest umową europejską adr, sporządzoną w Genewie 30 września 1957 r. pod auspicjami Komisji Gospodarczej Narodów Zjednoczonych, opracowaną i wydaną przez Europejski Komitet Transportu Wewnętrznego, ratyfikowaną przez Polskę w 1975r.

ang.: The European Agreement concerning the International Carriage of Dangerous Goods by Road,

franc.: l'Accord europeen relatif au transport international des merchandises Dangereuses par Reute.

Przepisy ADR są nowelizowane w cyklu dwuletnim (z początkiem roku nieparzystego). Tak więc najnowsza wersja ADR pochodzi z 01.01.2003r.i od tego czasu jest stosowana w Europie.

Nowa struktura ADR uwzględnia zalecenia oraz modelowe przepisy ONZ w zakresie transportu materiałów niebezpiecznych (the Model regulations and United Nations Recommendations on the Transport of Dangerous Goods - ONZ pub. ST/SG/AC 10/11/Rev.3), Przepisy międzynarodowe dot. transportu morskiego materiałów niebezpiecznych (the International Maritime Dangerous Goods Code of the International Maritime Organization - IMDG), Techniczne Instrukcje Bezpieczeństwa w transporcie lotniczym materiałów niebezpiecznych (the Technical Instructions for the Safe Transport of Dangerous Goods by Air of the International Civil Aviation Organization - ICAO) oraz regulacje dotyczace drogowego transportu materiałów nieebzpiecznych (the Regulations concerning the International Carriage of Dangerous Goods by Rail of the Intergovernmental Organisation for International Carriage by Rail).

Nowe przepisy ADR składają się z dwóch aneksów (Załączników) i 9 części:

Załącznik A: Wymagania ogólne oraz wymagania dotyczące przedmiotów i materiałów niebezpiecznych

część 1: Przepisy ogólne
część 2: Klasyfikacja
część 3: Wykaz towarów niebezpiecznych i wyłączenia dla ilości ograniczonych
część 4: Przepisy dotyczące opakowań i cystern
część 5: Procedury nadawcze
część 6: Przepisy dotyczące budowy i badania opakowań
część 7: Przepisy dotyczące warunków przewozu, załadunku, rozładunku oraz manipulowania ładunkiem

Załącznik B: Wymagania dotyczące konstrukcji, wyposażenia i używania pojazdów

część 8: Wymagania dotyczące załogi pojazdu, wyposażenia, postępowania i dokumentacji
część 9: Wymagania dotyczące konstrukcji i dopuszczenia pojazdów

Klasyfikacja

Wszystkie przedmioty lub substancje posiadające cechy materiałów niebezpiecznych muszą być identyfikowane, klasyfikowane i nazwane unikatowymi standardowymi nazwami używanymi w przepisach ADR o przewozie towarów niebezpiecznych. Pełne nazwy i klasyfikacja znajduje sie w odpowiednich rozdziałach i tabeli w przepisach ADR. Poniżej podaję jedynie wybrane ogólne informacje o klasyfikacji materiałów niebezpiecznych.

Uwaga: Materiały niebezpieczne, które nie są dopuszczone do przewozu są wymienione lub zdefiniowane w podrozdziale 2.2.x.2 przepisów ADR dla każdej klasy.

Klasyfikacja materiałów niebezpiecznych

Materiały niebezpieczne są klasyfikowane w jednej z 13 klas. Każdy z materiałów posiada własną pozycję oznaczoną czteroliterowym numerem UN i jest przydzielony do jednej z trzech grup pakowania (PG). Te cztery informacje (UN, nazwa wg. ADR, klasa i PG) w zupełności wystarczą do identyfikacji każdego niebezpiecznego materiału.

Jak wyżej wspomniałem, poszczególne pozycje w różnych klasach zostały zaopatrzone w numer UN (ONZ). Stosowane są następujące rodzaje pozycji:

1. zdefiniowanych, w tym materiałów obejmujących szereg izomerów,

2.Pozycje ogólne dla dobrze zdefiniowanej grupy materiałów lub przedmiotów, które nie są pozycjami inaczej nie określone (i.n.o.),

3.Pozycje szczegółowe i.n.o., obejmujące grupę materiałów lub przedmiotów o zdefiniowanych właściwościach chemicznych lub technicznych, inaczej nie określone,

4.Pozycje ogólne i.n.o., obejmujące grupę materiałów lub przedmiotów mających jedną lub więcej właściwości niebezpiecznych, inaczej nie określone.

Materiały niebezpieczne są klasyfikowane na podstawie następującego uszeregowania pierwszeństwa stwarzanego zagrożenia:

1.materiały klasy 7 (z wyjątkiem materiałów promieniotwórczych w sztukach przesyłki wyłączonych, gdzie pierwszeństwo mają inne właściwości niebezpieczne);

2. materiały klasy 1;

3.materiały klasy 2;

4.materiały wybuchowe ciekłe odczulone klasy 3;

5.materiały samoreaktywne i materiały wybuchowe stałe odczulone klasy 4.1;

6.materiały piroforyczne klasy 4.2;

7.materiały klasy 5.2;

8.materiały klasy 6.1 lub klasy 3, które, na podstawie ich toksyczności inhalacyjnej, powinny być zaliczone do I grupy pakowania. Materiały spełniające kryteria klasyfikacyjne klasy 8 i mające toksyczność inhalacyjną dla pyłów i mgieł (LC50) w zakresie I grupy pakowania a toksyczność doustną lub dermalną tylko w zakresie III grupy pakowania lub mniejszą, powinny być kierowane do klasy 8;

9.materiały zakaźne klasy 6.2.